Suriye ile Türkiye arasındaki sınır kapılarından Karkamış’ın önemli bir özelliği var. Sınırın sadece özel araç girişine açık kapısı, köy meydanına birkaç metre ileride ve taksiler 4 kişi, 3’er lira tarifesiyle insan taşıyor.

Çay istiyorsun, şekerli geliyor. İtiraz edersen, şaşırıyorlar, hatta gizliden kızıyorlar. “Karıştırma sen de, dibinde dursun” diyorlar.
Türkiye’nin tam 877 kilometre uzunluğundaki, Gaziantep, Kilis, Hatay, Urfa, Mardin ve Şırnak boyunca süren Suriye sınırı başka yerlere benzemiyor.
Şeker bile olsa çayına sen istemeden eklenen, “Kaderim de varmış” deyip geçeceksin, başka yol bilinmiyor. Sayısız köyü tam ortasından ikiye bölen anlaşmalara da, bir masada karar verilen sınır geçiş yasaklarına da boyun eğmediler mi yıllarca? Kardeşini sınırın öte yanından gözüyle görüp de kollarıyla sarılamazken başkaldırdılar mı? Kaçakçılıkla itham edilirken, “Başka işim yok, ticaret yapıp evime ekmek götüreyim” diye dert bile yanmadı sınırdakiler. Devlet mayın döşedi, kapıları kapattı. Senede iki bayram, günübirlik izin verdi. Biz de onları teller arasında el ele tutuşurken seyrettik ekranlardan.
Çaya şeker misali, mayınlı arazilerden yasakları aşmaya çalıştılar ya da Fırat’ın üzerinde ölümle burun buruna geldiler. Bu sınır köylerinde sayısız protezli bacak var, bir de nehrin üzerinde kurşun yiyenler.
Şimdi aynı devlet geldi, “pasaportun yeter, vizeye gerek yok, Suriye’ye geçiş serbest” dedi.
Pasaport başvurularında patlama olmuş, haftada iki kez bir araba bulup karşıya geçen var. Sabah kahvesine gidip öğlen eve yemek yapmaya dönen ev kadınları, bir paket çay alıp eve dönen erkekler, şampuan, tencere alıp satan “alışverişçiler”in dünyası yeniden inşa ediliyor sınırda...
Dün bacağını kaybeden sınır köylüsü, bugün Suriye’ye geçiş için 3 TL’ye taksi dolmuş bulabiliyor. Ve hikâye tam bu noktada, sınır kenarında yeniden başlıyor...

kaynak: Milliyet Gazetesi